the Wild Lands

De val

Het avondmaal

Het was druk in de Zoute Zeemeermin toen Brecht, Moebius en Poot de herberg binnen kwamen. Overal werden er dampende stoofpotjes rondgedragen, want Nolle deed zijn best om iedereen die binnenkwam zijn legendarische stoofpot aan te raden. Wanneer onze vrienden vroegen wat er in zat, was hij echter vaag en zei enkel dat er iets in zat wat bijna op vlees leek. Poot moest weigeren omdat hij in zijn meer menselijke gedaante strikt vegetarisch was. De twee andere weigerden wijselijk ook.

De vlammen van een paar kaarsen flakkerden door een stoot zoute zeewind toen de deur open ging en Gareth de herberg betrad. Dadelijk stond Nolle aan de zijde van de stille wreker om zijn legendarisch stoofpotje aan te bieden. Waarom Gareth op dit aanbod inging zal altijd een raadsel blijven, maar toen hij bij onze vrienden aan tafel ging zitten stond er dadelijk een dampende stoofpot als avondmaal voor zijn neus.

Moebius zette zijn grote mok Pibwasser neer en streek het schuim uit zijn statige dwergenbaard. “Ik heb zin in avontuur!” Hier hadden ze allen op gewacht en meteen stemde Brecht, Poot en Gareth in om mee te gaan. Het hart van een avonturier verlangt nu eenmaal naar de lonkende weg, de gevaarlijke kliffen en de onheilspellende ondergrondse burchten die de wereld rijk is. Even veranderde de hand van Poot in een panterklauw voor hij zich terug kon beheersen. “Het is lang geleden dat ik nog eens vlees van de vijand gegeten heb…”

Er werd druk gepraat over waar ze nu glorie zouden zoeken. De Khûm’s? De beruchte piratenkapitein Groenbaard? Of diep de jungle in? Omdat ze er niet uitkwamen werd besloten om eerst langs de stadswacht te gaan om meer informatie over de piraten in te winnen. Terwijl Gareth verder genoot van zijn verdiende avondmaal, gingen Brecht, Moebius en Poot naar de kapitein van de Stadswacht. Maar Kielhaal Katarina had niets gelost. Buiten dan bijna haar tong die ze met een gesmokkeld mes wou uitsnijden. Hier zouden ze niet veel wijzer worden en hun erecode liet niet toe om in te breken en het wicht persoonlijk tot bekentenissen te dwingen. Er werd dan maar besloten om bij het ochtendgloren terug naar het Noorden te trekken, met als doel het mysterieuze Khûm Aram.

De tocht

Zoals steeds was het eerste stuk van de weg naar het Noorden rustig. En onderweg spraken de helden over de mogelijkheid om entrepeneurs te zoeken die er voordeel mee konden halen om de piratenplaag uit te roeien. Misschien konden deze wel helpen met manschappen en middelen? Al pratend kwamen ze snel bij de hangbrug over de kloof in de Azurenkliffen. Hier waren ze nu al vaker geweest en wandelde zelfverzekerd over het gevaarte van hout en touw. Toen ze bijna over de brug waren zagen ze plots een wervelwind aan de andere kant. Een havik? Een griffoen? Nee, er was geen enkele gedaante in te zien, enkel wind. Brecht liep onverschrokken voorwaarts naar het gevaar toen er een windstoot langs hem floot en de drie avonturiers op de brug neersloeg. De brug slingerede vervaarlijk heen en weer en iedereen greep de touwen vast om niet de diepte in te tuimelen. Zo kon het voor hen toch niet eindigen? Dus snel werd deze winderige gedaante omsingeld door een wervelwind van zwaarden en bliksem. En zo werd het weer windstil…

Het gezelschap kwam bij de Lanciersbergen en vond blindelings de Perelgaard Pas. Daar aangekomen werd besloten heel even te rusten en de rantsoenen boven te halen. Poot kloeg over vijanden van wind die niet eetbaar waren en zocht dan maar wat eetbare wortels bij elkaar.

Gesterkt zette onze vrienden er de pas in en trokken zonder problemen door de Lanciersbergen. Na een groet bij het standbeeld van Perelgaard trokken ze verder en sloegen hun kamp op aan de voet van de liefdeloze heuvels. Die nacht hielden ze één voor één de wacht en Moebius hoorde geritsel in het struikgewas terwijl hij in het donker tuurde. Snel maakte hij zijn vrienden wakker en ze gingen op onderzoek uit. Er bewoog inderdaad iets maar het was zo verdomd donker. Wat buiten Brecht gerekend was, want hij nam terstond een brandende pijl voor zijn kruisboog en schoot deze in de struik die dadelijk vuur vatte. Terwijl Gareth en Poot vooruit liepen, stoven er vier Utraiyi uit de brandende struik. Gareth liet zijn machtig zwaard zakken en Brecht kwam naar voren. Met veel armgezwaai en simpele woorden kon Brecht een universeel teken van vrede geven aan de geschrokken Utraiyi die nog steeds de gensters van hun kleren sloegen. Ze begrepen de boodschap en verlieten vreedzaam de plaats. Elk vermeden gevecht is een gewonnen gevecht.

Weer zochten onze vrienden de warmte van hun reisdeken op en sliepen verder. Bij het ochtendgloren trokken ze verder naar het noorden, door de Liefdeloze Heuvels, diep in onbekend gebied. Op basis van de aanwijzingen van Brecht, het compas van Moebius en de neus van Poot kwamen ze uiteindelijk aan het hoefijzer meer, en de rivier die daar ooit doorheen liep. Met machtige sprongen staken Moebius, Gareth en Poot de rivier over. Brecht sprong ook, en met veel flair, maar hij smakte met pak en zak tegen de rivierbodem en werd vervolgens meegesleurd door het water. Roepend en gebarend liepen onze helden achter hun vriend aan en probeerde hem uit het water te halen. Even leek het of de rivier een held had doen vallen. Maar ze vonden hem uiteindelijk een heel eind verderop het strand met zijn kop in het zand.

Khúm Aram

Khum aram garethZo begon de zoektocht naar de ingang van de dwergenvesting. Ze zochten eerst aan het strand maar daar werd niets gevonden. De doorgang werd er belemmert door de kliffen van het gebergte. Daar aangekomen keken ze uit over de zee, en zowaar, Moebius ontwaarde in de verte een schip. Het was een schip zonder vlag en voer in de richting van het zuiden. Piraten! En ze kwamen van het noorden… Groenbaard kon niet ver zijn.

Daarna trokken ze door naar de tweede ingang. Onderweg kwamen ze vreemde runderen tegen. Een soort die geen van hen kende. Moebius opperde om deze een naam te geven en er werd besloten dat dit Aram zou worden. Dat maakte het doel van deze tocht meteen de Koeienburcht. Na heel wat zoekwerk werd de ingang tot deze burcht gevonden en begon het verkennen.

Binnen leek deze Khûm sterk op Khûm Barak, ook met hetzelfde ingewikkelde buizensysteem en de concentrische cirkels. Langs de gangen waren verschillende woningen uitgehouwen in de levende rots. Dit was een volwaardige stad. Een spookstad n verval. Behoedzaam doorzochten ze de gangen tot ze aan een huis kwamen waaruit een warme gloed kwam. Dus toch niet zo verlaten, dachten ze. Al sluipend kwamen ze tot het huis en Brecht gluurde binnen. Daar zag hij twee mannen die kibbelden over het smeedwerk van één van hen. Dit waren geen pioniers of verkenners, deze mannen roken naar zeelucht en grog. Veel tijd voor een plan was er niet, maar met de verassing als hun bondgenoot overdonderde onze helden het tweetal. Brecht schoot door een raam, Poot joeg een wind door de kamer die één van hen in het vuur duwde, en toen de voordeur openzwaaide stonden de twee piraten oog in oog met de statige wreker met getrokken zwaard. De moed zonk hen bijna in de schoenen, was het niet dat er nog een derde piraat was die hoonlachend zijn kameraden aanspoorde om onze vrienden aan hun degens te rijgen. Toch liep hij zelf, niet geheel onbegrijpelijk, weg langs de achterdeur. Een hevig gevecht liet de twee piraten al snel kruipen in het stof van de door Moebius gezegende grond. De aanvoerder was echter om de hoek gekomen en probeerde nog om de helden in de rug aan te vallen. Toen ook dit niet werkte liep hij weg. Gesterkt door de kleine overwinning liepen de vier helden er achter aan.

Ze konden de aanvoerder echter niet inhalen en al snel werden ze zelf omsingeld door versterking van de piraten. Brecht floot het signaal om terug te trekken en iedereen kwam in beweging. Maar de vele piraten die rond Brecht en Gareth stonden waren niet van plan dit te laten gebeuren. Brecht gooide meel in het rond om hen af te leiden en zette het op een lopen. Gareth hield echter stand. En terwijl zijn vrienden konden ontkomen bleef hij in het heetst van de strijd staan. Met een strijdkreet zoals enkel een wreker deze kan uitslaan probeerde Gareth nog om door de linie van gespuis te breken. De dolken en degens waren echter scherp en met velen. Langs alle kanten werd hij doorboord terwiljl hij ter aarde stortte. Brecht, Moebius en Poot draaide zich om en voelde in hun bloed dat ze moesten helpen, dat ze moesten terugkeren en overwinnen. Maar het was te laat. Gareth duwde zich nog éénmaal op aan zijn machtig zwaard en keek naar zijn vrienden. Met die blik wisten ze dat ze hem niet meer konden helpen, dat hij wou dat ze zouden vluchten. Verscheurd door schuld liepen ze verder. De grip van Gareth verslapte rond het heft van zijn zwaard en hij zakte ineen.

Het drietal liep tot hun longen leken te barsten. Door de tunnels, door de heuvels, over de rivier. En daar sloeg de stilte toe terwijl ze allemaal terugdachten aan hun vriend die ze voor dood achtergelaten hadden in het hol van de leeuw. Daar, aan de oever van het hoefijzer meer zwoeren ze een eed. Om wraak te nemen op Groenbaard en zijn piraten. Een eed van vijandschap.

Met lood in hun schoenen trokken ze naar het zuiden, naar Mijn B. Om op krachten te komen en plannen te smeden. Groenbaard zou duur betalen voor het verlies van hun vriend. Hij zou betalen in bloed.

Comments

Dit is echt wel goed geschreven, man. Dat wordt gesmaakt!

De val
 

Idd, prachtig! Het is dan ook wel toepasselijk gezien het vrij emotioneel beladen was.

Make him pay, we will!

De val
 

Schitterend geschreven inderdaad!
Die Groenbaard zal onze wraak voelen!

De val
 

Merci mannen, het is alleen iets langer uitgedraaid dan initieel verwacht. Maar de val van Gareth liet zich niet in minder woorden vatten.

De val
 

Mooi verteld! Ik kreeg echt pijn in het hart toen ik het las, jammer dat ik Gareth nooit heb kunnen ontmoeten… :(
Moge zijn ziel rusten in vrede.
Ik stel voor om volgende sessie te starten met een stevige groepsknuffel ;-)

De val
Jedyte Folderol

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.