the Wild Lands

De Bestolen Steengroeve
"Ze pikken alles wat blinkt... en ook albatroseieren"

De Bestolen SteengroeveWe (Enna, Nemeia, Tar Ranak en Brecht) zaten ’s morgens rustig iets te drinken in de Zoute Zeemeermin in Zuiderhaven toen stadswachter Ivan de herberg binnenliep en ons om hulp vroeg: “”/campaigns/the-wild-lands/characters/bertrand-verhelle" class=“wiki-content-link”>Bertrand Verhelle, meester van de steengroeve nabij de Azuren Kliffen ten noordwesten van de stad, zit met een groot probleem", zo wist hij ons te vertellen. “Alles wat blinkt, wordt uit de steengroeve gestolen (goudstukken, materiaal, gereedschap) door kleine, blauwe draakjes.” We trokken er dus op uit om een bezoekje aan de steengroeve te brengen.

Onderweg kwamen we aan een splitsing in de weg en naar het noorden toe bleek er ook nog een mijn (met de welluidende naam “Mijn A”) te zijn, zo wisten de wegwijzers ons te vertellen. We volgden echter de weg verder naar het westen, ten zuiden van de kloof, en kwamen zo ‘s middags aan de steengroeve. Daar wist Bertrand Verhelle ons te vertellen dat de blauwe draakjes – ze krijgen er per dag wel zo’n vijf te zien – blijkbaar tevens gek zijn op albatroseieren. Die vliegen daar in de buurt namelijk massaal rond. Dan maar op zoek naar eieren om ze te lokken dus!

Na wat vruchteloos heen en weer geslenter liepen we plots twee groene, kleine, maar weliswaar taaie stamleden uit de Neder-Jungle tegen het lijf, alsook een everzwijn dat plots de dichtebegroeide begroeiing uitrende. Lekker!

In de verte merkten we ineens een gestalte op die heel hard van ons leek weg te rennen, naar het noorden. Hier holden we met z’n allen gelijk een gek achteraan, naar de kloof en over de hangbrug die eroverheen gespannen hing, waarover het individu vermoedelijk ook gelopen was. Omdat de buitenlucht ons goed deed, zijn we dan nog een uurtje verder naar het noorden gewandeld, maar hebben geen spoor van deze persoon meer kunnen bekennen.

Op de terugweg zijn we dan, in de hoop ergens albatroseieren te kunnen vinden, wat meer de kustlijn gaan volgen. Aan de de rand van de kliffen aangekomen, merkten we iets verderop een massa albatrossen op, waarschijnlijk een broedplaats. Deze locatie hebben we echter nog volledig terzijde gelaten.

Onder ons, in de zijwand van de klif waar we opstonden, bleek namelijk een grot zichtbaar. Daar zijn we dus naar beneden geklommen, hebben zo een ondergronds gangenstelsel verkend en een blauwe draakje aan de ingang van zijn nest een kopje kleiner gemaakt – een tweede draakje dat we in een andere gang tegenkwamen, wist nog op tijd weg te fladderen. In de grot waar dat draakje zijn nest had, hebben we onder andere een vreemde sleutel gevonden, die Enna meegenomen heeft. De sleutel had als embleem een gouden adelaar op een bordeaux achtergrond.

Twee uitgangen van het gangenstelsel kwamen uit in de zijwand van de kloof en vanaf de uitgang in het oosten was zelfs de hangbrug te zien. Omdat de vloed de gangenstelsel grotendeels (en vooral dan onze in- en uitgang) onder water zet, hebben we dan vlug terug de benen genomen, terug naar Zuiderhaven, nog voor de nacht viel.

View

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.