the Wild Lands

De confrontatie met Amod

Na een rustige nacht voor Brecht, Poot en Donoma aan de poorten van Kajaat, kwam Moebius vrolijk aangewandeld. Hij hield iets verborgen achter zijn rug, wat de nieuwsgierigheid bij onze vrienden duchtig aanwakkerde. Deze keer waren zij ongeduldig. Moebius hield hen niet langer in spanning en haalde een mooi bewerkt plakaat tevoorschijn met als opschrift: ‘In memoriam Gareth Owan’. Iedereen was lichtjes ontroerd bij de herinnering aan hun dierbare vriend. Er werden wat ideeën uitgewisseld over de plaats waar het het meest tot zijn recht zou komen. Moebius opperde om het aan het standbeeld van Perelgaard te bevestigen, maar dat idee werd toch met lichte twijfel afgevoerd. Voorlopig werd het opgeborgen in de bodemloze zak van Brecht tot er een geschikte gelegenheid zich zou voordoen. Stiekem werd er gedroomd van een overwinning in Khûm Aram, wat dan een ultieme plaats zou zijn om het plakaat neer te planten.
Na wat ochtendgymnastiek, staken de vrienden bij een stevig ontbijt van bessen en granen, de koppen bij elkaar om hun plannen voor die dag te bespreken. Ze zouden naar het zuid-oosten trekken, op zoek naar de huid van de felbegeerde padgod Amod.
Vanuit Kajaat volgden ze de rivier. Sommigen orienteerden zich op de opkomende zon die hun gezichten streelden (of helm deed blinken), anderen vertrouwden meer op hun kompas, maar uiteindelijk waren ze het toch eens over de te volgen richting. Onderweg gebeurde er niet veel bijzonder, af en toe stak er een windje op wat sommige blaadjes deed trillen :-)
Aangekomen bij de Moer zagen ze een klein kamp met enkele hutten en uitgedoofde vuren, vermoedelijk van de Bollewoggers. Dappere kleine Donoma ging op verkenning, maar al gauw bleek er geen gevaar te zijn. De verzamelaars in hen bleven echter ook op hun honger zitten, want er viel niets te rapen tenzij een hoop rottend, stinkend vlees.
Ze vervolgden het kleine rivierstroompje toen ze plots opgeschrikt werden door wat geritsel in het riet. Verstijfd van schrik hielden ze hun adem in en al gauw bleek hun angst niet ongegrond; drie afgrijselijk grote krokodillen naderden met rasse schreden. Als een schietgebedje sprak Brecht hen allemaal moed in en je zag hun strijdlust groeien. Ze streden tactisch en hakten de logge reptielen tot moes. Graag hadden ze een stuk van het kostbare slangenleer (:p) meegenomen, maar bij gebrek aan geschikt vil-materiaal, bleef het bij een klein reepje als soevenir. Donoma was lichtjes ontgoocheld, ze zag een nieuw leren rokje anders al helemaal zitten, maar het gewonnen reepje was een beetje klein.
Maar hun doel was Amod. Na een kleine pauze om op adem te komen op de verleidelijke tonen van de luit, vervolgden ze hun pad.
Ver zou het niet meer zijn. Met de verrekijker zag Poot in de verte een houten pallisade. Daar moest de verblijfplaats van Amod zijn. Voorzichtig kwamen ze dichterbij, ze wilden in geen geval hun komst aankondigen. Voorzichtig zagen ze dat de pallisade zich enkel aan de voorzijde van het eilandje bevond, met een smalle toegangsweg ernaartoe. Voorzichtig zagen ze dat er een stenen structuur aan de achterzijde van het eiland stond. De spanning was deze keer te snijden. Iedereen voelde aan dat het cruciaal was om de juiste aanvalstactiek te kiezen. Het zou een strijd worden op leven en dood.
Donoma kreeg het even zo benauwd dat ze voorstelde om het misschien eens diplomatisch aan de pakken, maar daar konden de andere helden niet mee lachen, tenzij groen. Poot stelde voor om zijn gedaante te veranderen in een wijfjespad, maar ook vrouwelijke charme zou bij deze aseksuele paddenbevolking geen soelaas bieden, hij zou nog eerder opgevreten worden. Dan maar ten aanval. De mannen overlegden en bespraken de invalswegen die hen, strategisch gezien, het meest succes zouden bieden. Rechtvoor doorheen de pallisade leek iets te heroïsch, aangezien onbekend was hoeveel bollewoggers hen zouden opwachten aan de andere kant. Het leek voor iedereen veiliger om rond te gaan via de zee. Om niet te veel krachten op te doen tijdens het zwemmen – gezien er allicht nog een zware strijd zou volgen- en omdat ze niet wisten hoe sterk de stroming zou zijn, sjorden Moebius en Brecht een vlot in elkaar met wat gesprokkelde stammen en veranderde Poot in een elegante dolfijn die hen gezwind door het woelende water lootste.
Baywatchgewijs rezen ze uit het water en zwierden de haren droog. Brecht riep hen voorzichtig samen en moedigde iedereen nog eens aan om het beste van zichzelf te geven. De adrenaline gierde door hun aderen. Zonder enig geluid klommen ze op de stenen constructie en gluurden met kikkeroogjes over de rand. In het midden van het stenen bouwwerk bevond zich een grote poel met een zeer corpulent wezen, dat duidelijk aanbeden en continu gevoed werd, dat moest Amod zijn. Verder waren er nog een viertal gewone bollewoggers, twee spastische Twitchers en één Mudlord aanwezig. Vooraan lag er een enorme hoop levensloos vlees, het bleek een allegaartje van mensenvlees, dierenvlees en zelfs bollewoggervlees. Zelfs hun eigen soort vreten ze op. Aangezien onze vrienden langs achteren gekomen waren, lag het in hun voordeel dat de meeste van de aanwezige bollewoggers zich op een afstandje bevonden. Als afleidingsmanoever produceerde Donoma met haar panfluit een ghostsound van een afgrijselijke gil die door merg en been ging, temidden van de vleesberg, in de hoop dat alle koppen daarop gericht zouden zijn. Buiten alle verwachtingen in, was de enige reactie hierop, Amod die met zijn meterslange glibberige tong uithaalde naar de hoop, er een brok uitsleurde en in één hap doorslikte. Onze vrienden slikten ook… Het zou geen gemakkelijke klus worden. Zeker toen ze bedolven werden door een stinkende zure douche van slijm uit Amod zijn bek. Donoma haar leven hing even aan een zijden snaartje, gelukkig kreeg ze tijdig een helende hand op de borst van Brecht en Moebius. Ook Brecht zelf bleef niet gespaard, hij bleek het favoriete snoepje van Amod en moest regelmatig een welgemikte tongslag zien te ontwijken. Meermaals werden ze bedolven door slijmbraaksels en vuurballen. Niemand had het verwacht, maar dankzij een goed teamwork en moedig doorzettingsvermogen slaagden Brecht, Moebius, Poot en Donoma in hun doel. Ze versloegen de gevreesde Amod en zijn slaafjes. Ze vielen elkaar in de armen en maakten een vreugdedansje. Bewijsmateriaal werd verzameld. Soeveniers werden eclectisch uitgekozen. Moebius verkoos twee paddentenen met tussenhangend vlies. Poot verfraaide zijn winterstaf met de elastische tong van de meesterpad.

Enkele uren later kwamen de vier musketiers fluitend van vreugde aan in Zuiderhaven. Ze werden op handen gedragen, vlagjes wimpelden in ieders hand. De stadswacht bedankte hen op gepaste wijze met 400 goudstukken, die eerlijk verdeeld werden. Er werd nog een een bezoekje gebracht aan smid Robbertson, die met het paddenleer wel raad wist.
Moe maar voldaan beëindigden ze hun avontuur voor die dag in de Zoute Zeemeermin voor een verfrissende pint Pisswasser.

Comments

Aaah avontuur, spanning en souvenirs… Een shifter heeft niet meer nodig. Ik ben verheugd dat iedereen delen van de vijand begint mee te nemen. Tongen voor mij, leren rokjes voor Donoma en oren voor iedereen! Een pluim voor je eerste verslag. Eén bemerking, Poot gebruikt geen uitschuifbare compensatie middelen. Poot is puur natuur als hij ergens zijn oog op laat vallen. En kijkt vooral langs de verkeerde kant door zo’n vreemde dingen.

De confrontatie met Amod
 

Mooi geschreven! Hoera voor je eerste verslag! Dat er nog vele mogen volgen :P
Eén opmerking weliswaar: Brecht rees niet Baywatchgewijs uit het water, maar bij hem leek het eerder op een autowrak dat uit de Schelde gehesen werd: waar het water nog blijft uitstromen voor een tijdje. En damn, nu zit ik met een oorworm :)
PS: een héél prettige Kerst trouwens!

De confrontatie met Amod
 

Een geslaagd eerste verlsag Eline! :)

En ik moest toch wel even gniffelen bij de “helende hand van Brecht op de borst van Donoma”… Tettekeruis, ja! :D

De confrontatie met Amod
 

Mooi mooi!
Beter tettekeruis dan fluitjeruis, he Kevin :)

De confrontatie met Amod
Jedyte Donoma

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.